هایپروپی (دوربینی)

هایپروپی (دوربینی) یک بیماری چشمی است که باعث تاری دید هنگام نگاه کردن به اشیاء نزدیک (مانند کلمات در یک کتاب) می‌ شود. همچنین ممکن است دچار سردرد یا خستگی چشم شوید. عینک، لنزهای تماسی و جراحی می‌ توانند بینایی شما را اصلاح کرده و ناراحتی شما را کاهش دهند. یک متخصص مراقبت از چشم به شما کمک می‌ کند تا تصمیم بگیرید چه چیزی برای نیازهای شما بهترین است.

دوربینی (هایپروپی) چیست؟

هایپروپی (هایپروپی) یک بیماری شایع چشمی است که ممکن است باعث تاری دید در فواصل نزدیک شود. افراد مبتلا به هایپروپی:

• معمولاً در دیدن اشیاء دور (حداقل ۶ متر یا تقریباً ۲۰ فوت) راحت‌ تر هستند.
• در تمرکز چشم خود روی اشیاء نزدیک مشکل دارند.
• افرادی که درجه بالایی از دوربینی دارند ممکن است در تمام فواصل تاری دید داشته باشند.
•  

شکل چشم شما تعیین می‌ کند که آیا شما تا حدی دوربینی دارید یا خیر. عواملی مانند طول چشم شما از جلو تا عقب (طول محوری) و انحنای قرنیه شما ("پنجره" جلویی چشم شما) در این امر نقش دارند. شکل چشم شما بر نحوه دریافت و پردازش نور توسط چشم شما برای دیدن تأثیر می‌ گذارد. شما نمی‌ توانید شکل چشم خود را کنترل کنید و دوربینی یک بیماری چشمی نیست. ارائه دهندگان خدمات درمانی آن را یک اختلال تمرکز چشم می‌ دانند زیرا بر نحوه تمرکز نور توسط چشم شما تأثیر می‌ گذارد. دوربینی شایع و قابل اصلاح است. اگر متوجه شدید که دیدن اشیاء از نزدیک برایتان دشوار است، با یک چشم پزشک یا بینایی سنج تماس بگیرید. آنها یک معاینه ساده و بدون درد انجام می‌ دهند تا بینایی شما را بررسی کنند و ببینند که آیا چشمان شما برای تمرکز صحیح به کمی کمک نیاز دارند یا خیر. عینک، لنز و جراحی، همه بر اساس نیازها و ترجیحات شما در دسترس هستند. ارائه دهنده خدمات درمانی شما در مورد گزینه‌ های مختلف درمانی با شما صحبت خواهد کرد و به شما کمک می‌ کند تا بهترین گزینه را پیدا کنید.

دوربینی چقدر رایج است؟

طبق یک تحلیل، در سطح جهانی، دوربینی ممکن است حدود ۴.۶٪ از کودکان و ۳۰.۹٪ از بزرگسالان را تحت تأثیر قرار دهد. شیوع دقیق بر اساس مطالعه تحقیقاتی متفاوت است زیرا محققان از روش‌ های مختلفی برای محاسبه تعداد استفاده می‌ کنند. به عنوان مثال، گنجاندن افراد بالای ۴۰ سال در مطالعه می‌ تواند شیوع را افزایش دهد. به این دلیل که بالای ۴۰ سال بودن احتمال ابتلا به پیرچشمی (دوربینی مرتبط با سن) را افزایش می‌ دهد. اگرچه پیرچشمی نیز باعث تاری دید نزدیک می‌ شود، اما از یک علت زمینه‌ ای متفاوت (تغییرات مرتبط با سن در عدسی چشم) ناشی می‌ شود.

علائم دوربینی چیست؟

ممکن است متوجه هیچ مشکلی در بینایی خود نشوید. اما اگر عضلات چشم شما برای کمک به دیدن مجبور به کار سخت‌ تر شوند، ممکن است علائم دوربینی مانند موارد زیر را تجربه کنید:

• تاری دید، به خصوص هنگام نگاه کردن به چیزهایی که نزدیک صورت شما هستند.
• تاری دید/خستگی در شب.
• مشکل در خواندن.
• دوبینی هنگام مطالعه.
• درد مبهم در چشم.
• خستگی چشم.

کودکان مبتلا به دوربینی ممکن است این علائم را داشته باشند، اما اغلب چشمان خود را می‌ مالند یا به نظر می‌ رسد که به خواندن بی‌ علاقه هستند.

چه چیزی باعث دوربینی می‌ شود؟

علل رایج دوربینی عبارتند از:

• داشتن کره چشم نسبتاً کوتاه (از جلو به عقب). ارائه دهندگان خدمات درمانی این را "کاهش طول محوری" می‌ نامند.
• داشتن قرنیه‌ ای که صاف‌ تر از حد انتظار است.
•  

ممکن است از خود بپرسید، چرا کوتاه بودن کره چشم یا صاف بودن قرنیه من مهم است؟ پاسخ به نحوه‌ ی شکست (خم شدن) نور توسط چشم شما برای دیدن بستگی دارد. قرنیه شما لایه بیرونی و شفاف چشم شماست. این "پنجره" نور را هنگام ورود به چشم خم می‌ کند و به آن کمک می‌ کند تا روی شبکیه، یک لایه نازک از بافت در پشت چشم شما، بنشیند. قرنیه شما کمی خمیده است. این انحنا، نور ورودی به چشم شما را با زاویه مناسب خم می‌ کند تا به شبکیه شما برسد. اما اگر قرنیه شما خیلی صاف باشد، یا اگر فاصله بین جلو و عقب چشم شما خیلی کوتاه باشد، این تعادل ظریف به هم می‌ خورد. در نتیجه، نور وارد چشم شما می‌ شود اما به هدف خود (شبکیه شما) برخورد نمی‌ کند. در عوض، پرتوهای نور کمتر از حد معمول متمرکز می‌ شوند، به این معنی که پشت شبکیه شما فرود می‌ آیند. این باعث می‌ شود اشیاء نزدیک تار به نظر برسند. گاهی اوقات، سایر قسمت‌ های چشم شما می‌ توانند خود را با شرایط وفق دهند تا به شما در دیدن واضح کمک کنند. اما با درجات بالاتر دوربینی، ممکن است چشمان شما برای تمرکز به عینک یا روش‌ های دیگر نیاز داشته باشند. دوربینی (هایپروپی) نمونه‌ ای از خطای انکساری است. خطاهای انکساری تغییراتی در بینایی شما هستند که به دلیل مشکلاتی در نحوه خم شدن نور توسط چشم شما رخ می‌ دهند. این شرایط بسیار رایج و قابل کنترل هستند. نکته کلیدی مراجعه به یک پزشک است تا آنها بتوانند چشمان شما را ارزیابی کرده و آنچه را که برای بهبود بینایی خود نیاز دارید، تعیین کنند.

آیا دوربینی ژنتیکی است؟

محققان معتقدند که دوربینی یک جزء ژنتیکی دارد. این بدان معناست که ژن‌ هایی که از والدین بیولوژیکی خود به ارث می‌ برید ممکن است بر اینکه آیا دوربینی دارید یا خیر، تأثیر بگذارد. به عنوان مثال، برخی از ژن‌ ها بر رشد چشم شما، از جمله طول محوری آن، تأثیر می‌ گذارند. محققان همچنان به بررسی دقیق چگونگی نقش ژن‌ ها ادامه می‌ دهند. برخی از افراد به عنوان بخشی از یک اختلال ژنتیکی، درجه بالایی از دوربینی را تجربه می‌ کنند، مانند:

• آکروماتوپسی.
• سندرم داون.
• سندرم X شکننده.

عوارض این بیماری چیست؟

دوربینی می‌ تواند علائم ناراحت‌کننده‌ ای (مانند سردرد) ایجاد کند که انجام کارهای روزانه را برای شما دشوارتر می‌ کند. کودکانی که درجه بالایی از دوربینی دارند ممکن است دچار آمبلیوپی (تنبلی چشم) یا استرابیسم (چشم‌ هایی که به جهات مختلف نگاه می‌ کنند) شوند. معاینات چشم در دوران کودکی می‌ تواند خطاهای انکساری مانند دوربینی را قبل از اینکه منجر به عوارض شوند، شناسایی کند.

چگونه می‌ توانم برای دوربینی آزمایش شوم؟

شما می‌ توانید از طریق یک معاینه جامع چشم (اما بدون درد) برای دوربینی آزمایش دهید. در طول معاینه، یک متخصص بینایی‌ سنجی یا چشم‌ پزشک از قطره‌ های چشمی برای گشاد کردن چشم شما استفاده می‌ کند. این قطره‌ ها اندازه مردمک چشم شما را افزایش می‌ دهند تا نور بیشتری وارد شود. این به پزشک شما اجازه می‌ دهد قسمت‌ هایی از چشم شما را که دورتر هستند، مانند شبکیه، ببیند. پزشک شما نور را به چشم شما می‌ تاباند و از ابزارهای مختلفی برای بررسی سلامت چشم شما استفاده می‌ کند. آنها به دنبال عیوب انکساری (مانند دوربینی) و همچنین طیف وسیعی از بیماری‌ ها (مانند گلوکوم و آب مروارید) خواهند بود. اگر علائمی مربوط به از دست دادن بینایی دارید، در تعیین وقت معاینه چشم تردید نکنید. برخی از علائم دوربینی - از جمله تاری دید - می‌ توانند نشان‌ دهنده مشکلات جدی‌ تری باشند که نیاز به درمان به موقع دارند. بنابراین، ایده خوبی است که حتی اگر فکر می‌ کنید چشمان شما فقط خسته هستند، برای معاینه وقت بگیرید.

آیا دوربینی قابل اصلاح است؟

بله. برای اصلاح دوربینی، پزشک شما ممکن است موارد زیر را توصیه کند:

• عینک. لنزهای عینک، روشی ساده برای اصلاح دوربینی ارائه می‌ دهند. آنها این کار را با تغییر نحوه تمرکز نور بر روی شبکیه شما انجام می‌ دهند. درجه دوربینی شما تعیین می‌ کند که به چه نوع لنزی نیاز دارید و چند وقت یکبار باید از آنها استفاده کنید.
• لنزهای تماسی. لنزهای تماسی مانند عینک عمل می‌ کنند. آنها نحوه خم شدن نور هنگام ورود به چشم شما را اصلاح می‌ کنند. اما لنزهای تماسی از لنزهای عینک شما کوچکتر هستند و مستقیماً روی سطح کره چشم شما قرار می‌گیرند. آنها عموماً ایمن، راحت و مناسب هستند. با این حال، ممکن است با مشکلاتی مواجه شوید که مانع از استفاده از لنزهای تماسی شود. این موارد شامل خشکی چشم و عفونت‌ های چشمی است.
• جراحی. شما می‌ توانید برای اصلاح دوربینی، جراحی را انتخاب کنید. گزینه‌ های مختلفی بر اساس درجه دوربینی شما وجود دارد. به عنوان مثال، جراحی چشم لیزیک به افرادی که درجات پایین‌ تر دوربینی دارند کمک می‌کند. از لیزر برای تغییر شکل قرنیه شما استفاده می‌ کند. برای افرادی که درجات بالاتری از دوربینی دارند، تعویض لنز انکساری ممکن است مفید باشد. این جراحی، لنز طبیعی شما را با یک لنز داخل چشمی (IOL) جایگزین می‌ کند تا بینایی شما را اصلاح کند.
•  

آیا در صورت دوربینی به عینک نیاز دارید؟

چشم پزشک تشخیص می‌ دهد که آیا به عینک نیاز دارید یا خیر. ممکن است چشمان شما بدون عینک هم بتوانند با آن کنار بیایند. اما اگر علائمی دارید یا در انجام کارهای معمول خود مشکل دارید، عینک می‌ تواند به شما کمک کند تا راحت‌ تر به کارهای روزمره خود برسید. لنزهای تماسی نیز می‌ توانند جایگزین مناسبی باشند. چشم پزشک به شما کمک می‌کند تا بر اساس نیازهای چشم و سبک زندگی خود، بهترین روش اصلاح بینایی را انتخاب کنید.

آیا دوربینی می‌ تواند از بین برود؟

دوربینی (هایپروپی) مگر با جراحی از بین نمی‌ رود. اما حتی پس از جراحی، بینایی شما می‌ تواند به مرور زمان تغییر کند. این بخشی طبیعی از پیری است. عینک یا لنز می‌ تواند بینایی شما را اصلاح کند و به تمرکز چشمان شما کمک کند. اما وقتی از آنها استفاده نمی‌ کنید، ممکن است علائم دوربینی داشته باشید. به علاوه، بینایی شما همچنان می‌ تواند با گذشت زمان تغییر کند و تارتر شود. ممکن است متوجه شوید که عینک شما به اندازه گذشته کمکی نمی‌ کند. استفاده از عینک یا لنز به دفعاتی که پزشک توصیه می‌ کند، مهم است. همچنین باید معاینات منظم چشم داشته باشید تا در صورت نیاز به تغییر قدرت لنزهای خود، بتوانید قدرت آنها را تغییر دهید.

آیا می‌ توانید از دوربینی جلوگیری کنید؟

هیچ راه اثبات شده‌ ای برای جلوگیری از دوربینی وجود ندارد. با این حال، برخی از عادات سبک زندگی می‌ توانند به سالم نگه داشتن چشمان شما کمک کنند. نکات عبارتند از:

• رژیم غذایی مغذی داشته باشید. مواد مغذی مانند ویتامین A، ویتامین C، ویتامین E و لوتئین به محافظت از بینایی شما کمک می‌ کنند. برای بهره‌ مندی از این مزایا، مقدار زیادی میوه (مانند گریپ فروت و توت فرنگی) و سبزیجات (مانند سبزیجات برگ‌ دار) به بشقاب خود اضافه کنید.
• به طور منظم معاینه چشم انجام دهید. پزشک شما می‌ تواند قبل از بروز علائم، مشکلات چشمی را بررسی کند.
• حتی در روزهای ابری، از عینک آفتابی استفاده کنید. عینک آفتابی‌ ای را انتخاب کنید که ۹۹٪ یا بیشتر از اشعه ماوراء بنفش (UV) خورشید را مسدود کند.
• به طور منظم به چشمان خود استراحت دهید. نگاه کردن به صفحه نمایش برای ساعت‌ ها می‌ تواند چشمان شما را خسته کند و منجر به سندرم بینایی کامپیوتر شود. ایجاد برخی تغییرات کوچک در برنامه روزانه می‌ تواند به جلوگیری یا کاهش ناراحتی کمک کند.
•  

چه زمانی باید به چشم پزشک مراجعه کنم؟

اگر علائم دوربینی یا سایر مشکلات بینایی دارید، به چشم پزشک مراجعه کنید. تاری دید می‌ تواند نشانه هشدار دهنده بسیاری از مشکلات باشد. بنابراین، مراجعه به چشم پزشک برای اطلاع از علت علائم شما مهم است. اگر علائم بینایی ندارید، همچنان مهم است که معاینات منظم چشم را برنامه ریزی کنید. طبق گفته انجمن بینایی سنجی آمریکا، کودکان و بزرگسالان بدون علامت هر چند وقت یکبار باید معاینه شوند:

• نوزادان: اولین معاینه قبل از اولین سالگرد تولد (در حالت ایده‌آل بین ۶ تا ۱۲ ماهگی).
• کودکان: حداقل یک معاینه بین ۳ تا ۵ سالگی و سپس سالی یک بار.
• بزرگسالان ۱۸ تا ۶۴ ساله: حداقل یک معاینه هر دو سال.
• بزرگسالان ۶۵ سال به بالا: سالی یک معاینه.

بسته به سلامت چشم و خطر ابتلا به بیماری‌ های چشمی، ممکن است به معاینات مکرر بیشتری نیاز داشته باشید. چشم پزشک به شما خواهد گفت که چند وقت یکبار باید مراجعه کنید. حتماً از راهنمایی‌ های آنها پیروی کنید و به تمام قرارهای ملاقات خود بروید.

چه زمانی باید به اورژانس مراجعه کنم؟

اگر دچار تاری دید ناگهانی، غیرمنتظره یا از دست دادن بینایی شدید، با اورژانس محلی خود تماس بگیرید. این موارد می‌ توانند نشانه‌ هایی از فوریت‌ های پزشکی مانند سکته مغزی یا جداشدگی شبکیه باشند که نیاز به مراقبت فوری پزشکی دارند.